ทุกอย่างล้วนโกหก ความรักของคุณก็เป็นเรื่องโกหก

 Title : กุญแจซอล
Pairing : JAYKIM x ROSE
Author : SADISTIC HUNTER OF THAILAND
Rating : PG-13
Author note : มันก็แค่บทเพลงนึง ที่เกิดขึ้นทุกวัน

 

 

“ไปอยู่บ้านผมด้วยกันนะโรส”

“เรื่องอะไร ใครจะอยากไปอยู่กับเจย์”
“มีคนอยากอยู่กับผมตั้งเยอะ”
ดวงตาเรียวตวัดมองหน้าอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่องทันที

“ใคร”
“หืม.. อะไรครับ”
“โรสถามว่าใครอยากอยู่กับเจย์”
เสียงหัวเราะดังขึ้นทันที

“หึงผมหรือโรส”
ริมฝีปากแดงกำลังจะอ้าปากเถียงแต่สุดท้ายก็หุบลง
ฟันขาวงับลงเบาๆ เป็นเชิงขบคิด

“ง่วงแล้ว เจย์กลับบ้านเถอะ”
“เดี๋ยวคนที่บ้านจะห่วงนะ”
ฝ่ามือบางดันอกแกร่งออกห่างระหว่างที่พูดเตือนอีกคนที่นอนอยู่บนร่างกายตัวเอง
สายตาก็เหลือบมองนาฬิกาที่วางอยู่ข้างหัวเตียง  .. สามทุ่มกว่าแล้ว

“งั้นบอกผมให้ชื่นใจหน่อย”
“บอกอะไร”
แขนแกร่งสอดเข้าใต้แผ่นหลังของโรส
ก่อนจะออกแรงพลิกให้ร่างบางลุกขึ้นมานั่งตักตน
ริมฝีปากหยักยกยิ้มน้อยๆ อย่างถูกใจกับท่านั่งตอนนี้

“บอกว่า โรสหึงผมไง”
“กลับบ้านไปเลยเจย์คิม”
ร่างเล็กดิ้นขลุกขลักก่อนจะลงมายืนบนพื้นที่มั่นคง แล้วดึงแขนเจย์คิมให้ลุกตาม
หลังของชายหนุ่มถูกดันให้ออกไปจากห้อง พร้อมกับเสียงหวานที่กล่าวลา

 

 ..

 

“เจย์รอด้วย”
ใบหน้าหล่อเหลามองตามเสียงที่ทักทาย แล้วส่งยิ้มคืนให้

“สวัสดีชินเอ”
“ทำไมถึงเดินมาทางนี้ละ”
“โรงเรียนชินเอไปอีกทางไม่ใช่หรอ”
ปลายนิ้วยาวชี้บอกว่าทางไปโรงเรียนของหญิงสาว
มันอยู่ตรงกันข้ามกับทางที่เขากำลังเดินอยู่
ใบหน้าของชินเอส่ายน้อยๆ ก่อนจะยิ้มอย่างสดใสให้เจย์คิม

“เราย้ายโรงเรียนมาแล้วละ”
“แล้วอยู่ห้องไหน”
“ห้องเดียวกันกับเจย์เลย”
“อ่า.. ก็ดีนะ”
มือหนายกขึ้นเกาที่ท้ายทอยเบาๆ ก่อนจะส่งยิ้มเล็กๆ ให้หญิงสาวที่เดินอยู่ข้างๆ
ทุกย่างก้าวและเสียงพูดคุยทักทายหรืออากัปกิริยาทั้งหมด
ถูกบันทึกไว้ในสมองทั้งหมดเท่าที่สายตาของเขาได้เห็น

ดวงตาสีน้ำตาลทองสั่นไหวก่อนจะหลุบมองลงต่ำ
ในมือของเขาถือถุงกระดาษสีสวยลวดลายที่พิมพ์ชวนมอง
ข้างในมีกล่องข้าวและน้ำผลไม้ที่เขาทำเอง

มือเรียวขยับถุงกระดาษในมือเล็กน้อย
ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ แล้วขยับฝีเท้าเดินไปที่ถังขยะ
แขนเรียวยกถุงกระดาษขึ้นเหนือปากถังขยะสีเขียวใบโต

..หมับ..

“ขยะแห้งทิ้งสีเหลืองนะครับโรส”
เสียงทุ้มนุ่มกล่าวบอกเขาเบาๆ ราวกับหยอกล้ออยู่ในที
รอยยิ้มที่ใครเห็นต่างก็ละลายถูกส่งมาให้พร้อมกันกับประโยคเมื่อกี้

“อ่อ.. ขอโทษที บางทีก็ลืม”
ใบหน้าหวานหันกลับไปบอก ก่อนจะส่งรอยยิ้ม
เลยไปถึงเพื่อนสาวข้างหลังย์คิม

“สวัสดีค่ะ ชื่อชินเอนะคะ ปาร์คชินเอค่ะ”
น้ำเสียงสุดร่าเริงกล่าวแนะนำตนเองอย่างรวดเร็ว
รอยยิ้มที่ปรากฎบนใบหน้าถูกฉีกกว้างจนเกือบถึงใบหู
ดวงตาเล็กหยีลงจนกลายเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว

โรสยิ้มให้น้อยๆ อย่างที่นิสัยของเขาเป็น..

“ผมชื่อโรสครับ”
“ที่แปลว่าดอกกุหลาบน่ะหรือคะ”
เสียงของหญิงสาวถามกลับอย่างสดใส

“ใช่ครับ ที่แปลว่ากุหลาบ”
“อ๋อค่ะ”
หลังจากที่เดาความหมายของชื่อถูก
หญิงสาวตรงหน้าเขาก็ปล่อยยิ้มออกมาอีกครั้ง

“ขอตัวก่อนนะครับ เผอิญผมมีธุระ”
น้ำเสียงของกุหลาบเอ่ยเบาๆ ก่อนจะหันหลังเดินกลับทันที

 

________________________________* 2BCON

 

หายไปนาน ..ต้องขอโทษด้วย
แต่จากนี้ไปจะมาอัพให้บ่อยขึ้น เพราะภาระที่มีอยู่ตอนนี้ปลดวางเรียบร้อยแล้ว

ถัดจากตอนนี้ไปจะเป็นช็อทฟิกคั่นเวลานะครับ
ขอบคุณคนที่เข้ามาอ่านด้วยครับ

 Title : กุญแจซอล
Pairing : JAYKIM x ROSE
Author : SADISTIC HUNTER OF THAILAND
Rating : PG-13
Author note : มันก็แค่บทเพลงนึง ที่เกิดขึ้นทุกวัน

 

 

 

แสงตะวันลับจากขอบฟ้าไปแล้วเหลือเพียงแต่นภาที่ดูคล้ายกับว่ามีคนหยดหมึกสีน้ำเงินเข้มใส่ไว้
ดวงดาวเล็กๆ ทั้งหลายเริ่มฉายแสงริบหรี่ให้เห็นอีกครั้ง เช่นกันกับจันทราที่มันเริ่มต้นทำหน้าที่ของมันในวันนี้
เสียงผิวปากของชายหนุ่มผู้อารมณ์ดีเดินทอดน่องมาจากมุมถนน
ก่อนจะหยุดที่หน้าบ้านของเขา มือหน้าล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบกุญแจบ้านออกมา

 

“กลับมาแล้วครับ”
“กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ”
ใบหน้าของหญิงสาววัยกลางคนโผล่ออกจากห้องครัวเพื่อพูดต้อนรับลูกชายคนเดียวของบ้าน
ก่อนจะผลุบหายเข้าไปทำกับข้าวในครัวต่อ ขาเพรียวพาตัวเองเดินมาที่หน้าห้องครัว เพื่อหยุดยืนดูมารดาตนเองทำกับข้าว

 

“เย็นนี้มีอะไรกินบ้างครับแม่”
“ก็มีไก่ผัดซอสเปรี้ยวหวาน กิมจิ ซี่โครงหมูอบเต้าเจี้ยว ผัดผักรวม แล้วก็ซุปเห็ด”
“เยอะมากเลยนะครับเนี้ย”
“เอาหน่าๆ ไปเก็บกระเป๋าไป จะได้ลงมากินข้าวกัน”
จบประโยค เจย์คิมก็พาตัวเองเดินขึ้นมายังชั้นสองของบ้านตัวเอง มือหนาบิดลูกบิดประตูเพื่อเปิดมัน
สองมือปลดเอาสายกระเป๋าที่สะพายอยู่วางลงข้างโต๊ะทำงานของเขา
ก่อนจะทิ้งตัวลงที่เก้าอี้ แต่แล้วสายตาก็พลันเหลือบไปเห็นถึงความผิดปกติของกระถางดอกกุหลาบ

 

 

 

 

เสียงจากรองเท้าผ้าใบดังขึ้นถี่ๆ ด้วยความเร็วในวิ่ง ลมหายใจหอบถี่ขึ้น แต่ร่างกายก็ยังคงวิ่งไปเรื่อยๆ
ก่อนจะหยุดลงที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง มือหนารีบผลักประตูเข้าไป

“โรส”
เสียงตะโกนก้องไปทั้งบ้านหลังน้อย ขาเรียวพาตัวเดินผ่านเฟอร์เจอร์หลายชิ้นภายในห้อง
ก่อนที่จะสายตาจะสะดุดกับชายผ้าสีขาวที่โผล่พ้นออกมาจากหลังโซฟา

ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนที่จะรีบวิ่งเข้าไปประคองร่างบางที่นอนไม่รู้เรื่องขึ้นมากอดไว้
โลหิตสีแดงเกิดจากการที่ศีรษะกระแทกพื้นซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เป็นเครื่องแบบนักเรียน
เปลือกตาบางขยับน้อยๆ ก่อนจะเผยให้เห็นลูกนัยน์ตาสีน้ำตาลฉายแววเหนื่อยอ่อนของร่างกาย

 “เจย์ ..”
“ดีใจจัง นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว”
ริมฝีปากสีซีดขยับส่งยิ้มให้อย่างอ่อนล้า

“โรส ..เดี๋ยวไปโรงพยาบาลกันนะ”
“ลุกไหวรึเปล่า”
แขนแกร่งอุ้มร่างบางขึ้นมาจากพื้น ทันทีที่เห็นว่าใบหน้านั้นส่ายไปมา

“เจย์ทำแผลแทนได้ไหม ไม่อยากไปโรงพยาบาล”
“ก็ไปโรงพยาบาล จะได้ให้หมอตรวจด้วย”
“ไม่ไปนะเจย์  ..นะ”
ชายหนุ่มพ่นลมหายใจพร้อมกับส่ายหน้าไปมาด้วยความระอาใจในตัวเอง ทุกครั้งที่เห็นโรสพูดแบบนี้ทีไร ทำเอาเขาต้องใจอ่อนเสียทุกที

 

 

แผ่นหลังบางสัมผัสกับที่นอนอย่างนุ่มนวล ก่อนที่จะจะยกนิ้วเรียวชี้บอกชายหนุ่มถึงที่ที่เก็บยาเอาไว้
มือหนาหยิบเอาอุปกรณ์ทำแผลสามสี่อย่างออกมาจากกล่องวางไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียง

“แล้วไปทำยังไงให้ล้มจนได้แผลมาแบบนี้ ,หืม”
“ก็อากาศมันร้อน เลยหน้ามืดนิดหน่อย”
“แต่นี่มันเดือนพฤศจิกาแล้วนะ”
ไม่มีคำพูดใดๆ เถียงกลับมา มีเพียงแต่เสียงหัวเราะเบาๆ ราวกับรู้สึกผิดเป็นคำพูดตอบไป

ผ้าก็อซสีขาวถูกวางทับลงบนแผลเป็นการปิดท้ายการทำแผลอย่างสมบูรณ์
สายตาแสนอ่อนโยนของเจย์คิมทอดมองที่ดวงหน้าสวย ก่อนจะจ้องเข้าไปในดวงตาของคนตรงหน้าอย่างนึกรักใคร่และห่วงใย
 มือหนายกขึ้นลูบที่ผ้าปิดแผลเบาๆ ก่อนจะลากผ่านมันลงมาที่แก้มใสเนียนใส

ราวกับมีแรงดึงดูดประหลาดระหว่างคนทั้งสอง สองสายตาสบประสานกัน
ศีรษะของเจย์คิมเคลื่อนเข้าใกล้ใบหน้าของหนุ่มหน้าหวาน ริมฝีปากหยักเฉียดใกล้กลีบกุหลาบเพียงนิดเดียว

 

“อ่อ.. เจย์กลับบ้านเถอะ”
“นี่มันก็ค่ำแล้ว เดี๋ยวที่บ้านจะว่าเอานะ”
สิ้นประโยคกลีบกุหลาบบางก็ถูกครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดด้วยริมฝีปากร้อนของชายหนุ่ม
ปลายลิ้นเรียวร้อนไล่กวาดต้อนความหอมหวานของคนตรงหน้า มือหนายกขึ้นโอบท้ายทอยอย่างนุ่มนวลก่อนจะดันให้เข้ามาแนบชิดมากกว่าเดิม
ลมหายใจของกุหลาบถูกลิดรอนด้วยแรงจูบของชายหนุ่ม

ฝ่ามือเรียวเล็กดันแผ่นอกแกร่งเอาไว้เบาๆ ก่อนจะเริ่มออกแรงดันให้มากขึ้น
แต่มืออีกข้างที่ว่างก็เลื่อนมาโอบเอวบางของคนที่เริ่มครางเบาๆ ให้เข้ามาแนบชิดกับร่างของตนมากขึ้น
ก่อนจะลมตัวลงนอนกับเตียงแล้วขยับตัวคนที่น้ำหนักเบากว่าให้ขึ้นมานอนทับร่างของตัวเองเอาไว้

 

 

“เจย์อะ!”
ริมฝีปากสีสดที่ตอนนี้สีออกจะสดกว่าเดิมเพราะด้วยแรงจูบออกเสียงต่อว่าชายหนุ่ม
ที่ตอนนี้นอนยิ้มอารมณ์ดีอยู่ข้างล่างตัวเขา มือเรียวเล็กตีไปที่อกของเจย์คิมเบาๆ
ก่อนจะขยับลงมานั่งข้างๆ แต่ยังไม่ทันจะได้เคลื่อนตัวลงมาดีเท่าไรนัก

เจย์คิมกลับพลิกตัวลงนอนทับคนบาดเจ็บเอาไว้ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ อย่างชอบใจ
ริมฝีปากหยักยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมทอดมองพรรณไม้งามนามกุหลาบราวกับจะกลืนกิน

“อะไร มองอะไร”
“มองคนสวย”
ปรางค์แก้มเนียนใสซับเอาสีกุหลาบทันทีที่อีกคนพูดแหย่จบ ใบหน้าคมเลื่อนเข้ามาใกล้คนที่นอนทับอยู่มากกว่าเดิม
ปลายจมูกโด่งเขี่ยเล่นเบาๆ ที่จมูกของอีกคนอย่างอ่อนโยน สายตาอ่อนหวานทำให้หัวใจของดอกไม้กระตุกวูบ

 

“ไปอยู่บ้านผมด้วยกันนะโรส”

 

________________________________* 2BCON

 

คนบางคนใช้เวลาทุกนาทีเพื่อลืมรักครั้งแรก
แต่คนบางคนใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อจำรักครั้งสุดท้าย..

Title : กุญแจซอล
Pairing : JAYKIM x ROSE
Author : SADISTIC HUNTER OF THAILAND
Rating : PG-13
Author note : มันก็แค่บทเพลงนึง ที่เกิดขึ้นทุกวัน

 

 

 

“เนคไทสีสวยดีนะ”
เสียงหวานพูดขึ้นก่อนที่ชายหนุ่มจะทันปิดประตูห้องเสียอีก ร่างสูงโปร่งชะงัก
ก่อนจะปลดมันออกแล้วพับเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุมด้านใน สองเท้าพาร่างกายเดินผ่านเฟอร์นิเจอร์ต่างๆ ในห้องมากมาย
และมาหยุดตรงที่ที่เปียโนสีขาวตั้งอยู่ เจย์คิมทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ผู้ที่กำลังบรรเลงบทเพลงอยู่ในขณะนั้น
สายตาคมทอดมองใบหน้าหวานยามที่เล่นเปียโนอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเริ่มรู้สึกถึงความแปลกประหลาดที่คนตัวเล็กข้างๆ กำลังเป็น
หลังมือของชายหนุ่มที่แตะอยู่ตรงท่อนแขนของโรสรู้สึกถึงความร้อนที่ผิดกว่าอุณหภูมิร่างกายทั่วไปของมนุษย์

“โรสหยุดเล่นก่อน”
“ทำไมตัวร้อนแบบนี้ ไม่สบายรึยังไง”
ริมฝีปากบางยิ้มให้ชายหนุ่มอย่างอ่อนแรง ก่อนจะฟุบหน้าลงกับไหล่กว้าง

“ทำไมวันนี้ปล่อยให้ดอกกุหลาบตากแดด ระวังมันกลีบมันจะไหม้นะ”
“โรส ...”
“วันนี้ออกไปซื้อของขวัญมาให้ แต่โรสคิดว่ามันคงไม่จำเป็นแล้วละมั้ง”
แขนเรียวยกขึ้นก่อนจะล้วงเข้าไปหยิบเอาเนคไทที่ชินเอเป็นคนให้ออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุมด้านใน
แล้วค่อยๆ บรรจงผูกให้กับชายหนุ่มตรงหน้า หยาดน้ำตาหน่วงอยู่ที่ดวงตาคู่สวย

เรียบร้อยแล้วจึงหันไปหยิบถุงกระดาษสีขาวที่วางอยู่ข้างเก้าอี้ขึ้นมาที่ตัก ก่อนจะหยิบเอากล่องกระดาษสีดำขนาดปานกลางออกมา
ข้างในเป็นเนคไทสีเดียวกันและแบบเดียวกันกับที่ชินเอเป็นคนให้เจย์คิมมาในวันนี้   ..หยดน้ำใสกลิ้งลงที่ข้างแก้ม

 

“ขอโทษนะ”
“..โรสให้ช้าไปซะแล้ว”

 

 

มือของชายหนุ่มเคลื่อนเอากระถางสีขาวออกห่างจากหน้าต่าง ดวงตาสีน้ำตาลสำรวจว่ามีตรงไหนที่มันผิดปกติหรือไม่
ก่อนจะเจอกับกลีบสีแดงคล้ำ ที่ดูท่าจะไหม้อย่างที่โรสได้บอกเอาไว้จริงๆ
ชายหนุ่มเด็ดกลีบนั้นออกจากดอกของมัน ริมฝีปากหยักกล่าวขอโทษแก่พรรณไม้สีสด
เจย์คิมล้มตัวลงนอนอย่างเหนื่อยอ่อน ดวงตาคู่งามที่ถูกบดบังด้วยเปลือกตากลิ้งกลอกไปมาอย่างใช้ความคิด
ท่อนแขนเพรียวถูกยกขึ้นวางทาบไว้ที่หน้าผาก  

ทำไมโรสชอบพูดอะไรแปลกๆ  ..

 

“ไอ้ลูกคนนี้ ห้องรกอย่างกับอะไรดี”
เสียงของหญิงสาววัยกลางคนบ่นพึมพำตลอดระยะเวลาที่เข้ามาภายในห้องของลูกชายของตน
มืออวบหยิบจับของต่างๆ ไปจัดเก็บให้เป็นระเบียบ ไม่ว่าจะเป็นสมุด ปากกา หรือแม้แต่เสื้อผ้าที่กองรวมๆ กันอยู่ที่ปลายเตียง
นางก็จัดการหอบลงไปซักทั้งหมด เพื่อเป็นตัดปัญหาว่าตัวไหนยังไม่ได้ใส่ หรือใส่ไปแล้ว ก่อนจะวนกลับขึ้นมาปัดกวาดเช็ดถูห้องอีกครั้ง
มือของนางบิดผ้าขี้ริ้วสีขาวที่ตอนนี้ออกจะเป็นสีน้ำตาลมากกว่าเช็ดไปทั่วทั้งโต๊ะทำงานของลูกชายเธอ ..

 

‘เพล้ง!!!’

“ตายแล้ว มันจะเป็นอะไรมากไหมนะ”
กระถางสีขาวแตกกระจายออกเป็นวงกว้างเช่นเดียวกับดินในกระถาง
นางฮายอนรีบวิ่งลงไปที่เรือนกระจกข้างๆ บ้าน ก่อนจะหยิบเอากระถางใบใหม่มาเพื่อเปลี่ยนให้

“อ่า.. เท่านี้ก็เรียบร้อย”
ปัดเศษดินออกจากมือ แล้วก็ลงมือทำความสะอาดห้องแสนรกของลูกชายต่อ

 

 

________________________________* 2BCON

 

บางทีอากาศที่ร้อนเกินไป มันก็ทำให้อะไรต่อมิอะไรไม่เข้าที่เข้าทางซักที

และในบางที   ..ความรู้สึก   ..เหตุผล           

 

....   .

Title : กุญแจซอล
Pairing : JAYKIM x ROSE
Author : SADISTIC HUNTER OF THAILAND
Rating : PG-13
Author note : มันก็แค่บทเพลงนึง ที่เกิดขึ้นทุกวัน

 

 

บทเพลงแสนหวานสอดแทรกตามสายลมล่องลอยไปไกลแสนไกล
โน้ตตัวแล้วตัวเล่าที่ถูกบรรเลงด้วยความรู้สึกเศร้าสร้อยดังแผ่วไปมาในอากาศ
หยาดฝนหยดแล้วหยดเล่าตกกระทบที่ผืนดินราวกับจะทำจังหวะให้กับเสียงเปียโนนั้น
แล้วหยดน้ำตาเล่า.. ต้องตกกระทบกับสิ่งใด ใครจึงจะได้ยินมัน..

แสงสุดท้ายของเทียนไขดับลงในน้ำตาเทียน แต่เสียงเพลงก็ยังคงดังต่อไป
ปลายนิ้วเรียวยังคงบรรเลงมันไปเรื่อยๆ ราวกับจะไม่มีวันหยุดเสียงเพลงนั้น
ปกคอเสื้อชุ่มไปด้วยน้ำใสที่หยดลงมาจากปลายคางเรียว
ดวงตาสีหวานอ่อนถูกบดบังจากเปลือกตาบาง   อีกนานแค่ไหนกัน..

 

 

น้ำเปล่าสะอาดไหลผ่านปากขวดพลาสติกใสที่ชายหนุ่มเป็นคนเทมันลงไปในดิน
ของกระถางกุหลาบสีแดงสดที่เขาปลูกมันเอาไว้ที่โต๊ะทำงานสีดำของเขา ร่างสูงโปร่งลดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ทำงาน
ก่อนจะวางขวดพลาสติกไว้ข้างๆ กระถาง ปลายนิ้วไล้ไปตามกลีบพรรณไม้สีโลหิตอย่างเบามือ
สายตาคอมทอดมองอย่างอ่อนโยน แล้วดันกระถางสีขาวนั้นให้ไปใกล้กับหน้าต่างมากกว่าเดิม เพื่อจะได้รับแสงอาทิตย์ในตอนเช้า

 

 

....RRRRR….
“สวัสดีครับ”
“เจย์ตื่นรึยัง”
เสียงที่ตอบกลับมาทำเอาใจของชายหนุ่มเต้นผิดจังหวะ

“ตะ.. ตื่นแล้วครับ ชินเอมีอะไรถึงโทรมาแต่เช้า”
“คึ~ ตอนนี้ว่างไหม”
“ก็ไม่เชิงเท่าไร”
“งั้นออกมาหาหน่อย ตอนนี้อยู่ร้านพี่จองโมนะ”
ยังไม่ทันจะตอบตกลง สายก็ถูกตัดไปซะแล้ว เจย์คิมจะทำอะไรได้นอกจากหยิบเสื้อคุลมสีดำที่วางพาดอยู่ที่เก้าอี้ทำงานขึ้นมาใส่
หยิบของสำคัญสามสี่อย่างแล้วออกจากบ้านเพื่อไปตามที่นัดหมายไว้ทันที

 

 

..กริ๊ง..
ประตูกระจกใสถูกเปิดออกโดยแรงของชายหนุ่ม สายตาคมกวาดมองไปทั่วๆ ร้าน
ก่อนจะหยุดลงที่มือบางของหญิงสาวที่โบกให้อย่างกับจะบอกเป็นนัยๆ ว่านั่งอยู่ตรงนี้
รอยยิ้มสดใสของใบหน้าหวานทำเอาหัวใจของเจย์คิมเต้นผิดจังหวะ
ริมฝีปากหยักเลือกยิ้มแบบที่ยิ้มประจำขึ้นมา เพื่อกลบเกลื่อนอาการประหม่าและเขินอายของเขา

 

“มาเร็วกว่าที่คิดนะเนี้ย”
“ไหงคิดว่าจะมาช้าละ”
“ลาเต้กับแยมโรลส้มครับ”
มือหนาส่งเมนูคืนให้กับพนักงานที่จดออร์เดอร์ของเขาอยู่

“ก็ตอนที่โทรไป นึกว่ายังไม่ได้อาบน้ำ”
“วันนี้ตื่นแต่เช้าน่ะ มารดน้ำดอกไม้”
“ดอกไม้  ..?”
เสียงหวานถมกลับด้วยอาหารประหลาดใจ  ผู้ชายหน้าโหดอย่างเจย์คิมเนี้ยนะจะปลูกดอกไม้
โลกนี้ท่าทางจะร้อนเกินไปแล้วจริงๆ

“อื้อ..  ดอกกุหลาบน่ะ ผมไปเจอมันตอนที่มันใกล้ตายพอดี เลยเก็บกลับมาดูแล”
“แล้วไปเจอที่ไหนละ”
“บ้านเปียโน”

… บ้านเปียโน

 

“มีที่แบบนี้ในโซลด้วยหรือ”
“มันเป็นที่ที่ไม่ค่อยมีใครสนใจเท่าไร เจย์ไปเดินเล่น แล้วเจอเข้าพอดี”
“แล้วทำไมเรียกว่าบ้านเปียโนละ”
ริมฝีปากหยักยกยิ้มอย่างอารมณ์ดี..

“หากโสตประสาทคุณพร้อมที่จะรับฟังสิ่งต่างๆ คุณจะรู้เอง”
“มาเป็นคำคมเชียวนะพ่อหนุ่มอับกูจอง”
“อะเกือบลืม   ..ของขวัญวันเกิด”
มือบางล้วงเอากล่องของขวัญสีขาวออกมาวางไว้บนโต๊ะ
ก่อนจะดันมันไปไว้ข้างหน้าเจ้าของวันเกิดที่พึ่งจะผ่านมาเมื่อวาน 

“โทษทีที่ให้ช้าไปหน่อย มัวแต่อ่านหนังสืออยู่น่ะ”
ออร์เดอร์ที่สั่งไป ถูกวางลงบนโต๊ะกระจกใสที่ละอย่าง

“เนคไท  ..?”
“ไม่ชอบหรือ ?”
“ปะ  ..เปล่า”
ริมฝีปากเคลือบกลอสส่งยิ้มให้ทันทีที่ประมวลคำตอบได้ว่า คนได้รับคงจะชอบมัน
คิดได้เช่นนั้นมือเรียวขาวจึงเอื้อมไปหยิบไทที่วางพาดอยู่ในกล่องออกมา
ก่อนจะลุกไปลองผูกเนคไทให้กับชายหนุ่มที่ทำหน้าเหมือนประหม่าและเขินอายสุดกำลัง
นิ้วเรียวตวัดสายไทอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะจัดให้เรียบร้อยดี

 

.. อีกฟากนึงของถนนมีใครบางคนกำลังกำถุงของขวัญเอาไว้ในมือเสียแน่น ..

 

 

________________________________* 2BCON

 

 คึ~ สั้นลงเรื่อยๆ เลยสินะ ให้ตายสิ

Title : กุญแจซอล
Pairing : JAYKIM x ROSE
Author : SADISTIC HUNTER OF THAILAND
Rating : PG-13
Author note : มันก็แค่บทเพลงนึง ที่เกิดขึ้นทุกวัน    

 

ปลายนิ้วเรียวจรดลงที่คีย์ของเปียโนอีกครั้ง
ก่อนจะบรรเลงมันไปตามจังหวะที่ความรู้สึกร่ำร้อง

                                                                  .. โรส ..

     

เสียงบานประตูเก่าๆ ถูกเปิดออกจากชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง 
ขาเรียวยาวก้าวผ่านโซฟาสีครีมลายลูกไม้ฝุ่นตามทางเดินคลุ้งขึ้นทุกครั้ง
ที่รองเท้าหนังมันปลาบได้เหยียบลงไป สายตาคมกวาดมองไปทั่วห้องที่สุดแสนจะทรุดโทรม 
ลำธารเล็กๆ ที่ทำไว้ภายในห้องนี้ ก็มีแต่เศษใบไม้ที่ลอยไปตามกระแสน้ำ 

.. เสียงเพลงแสนเศร้าดังก้องขึ้นอีกครั้ง ..

 

ใบหน้าหวานทอดดวงเนตรสีน้ำตาลทองออกไปไกล พร้อมกับปลายนิ้วเรียวยาวที่บรรเพลง
อันแสนคุ้นเคยสำหรับใครบางคน เสียงปลายเท้าของใครบางคนใกล้เข้ามา
กลิ่นน้ำหอมคุ้นจมูกก็ลอยมาตามลมเช่นกัน 
ร่างสูงโปร่งทรุดลงนั่งข้างๆ ก่อนจะเริ่มบรรเลงเพลงไปด้วยกัน

.. เพลงเศร้าที่แสนหวานสอดแทรกไปตามสายลม ..  

ดวงตะวันฉายแสงแรงขึ้นทุกที แต่อากาศภายในห้องไม่ได้ร้อนอย่างที่ใครคิดเอาไว้
มันกลับเย็นสบาย อาจจะเป็นเพราะเสียงเพลงจากเปียโน
หรืออาจจะเป็นเพราะมีใครบางคนอยู่ในห้องนี้ด้วยรอยยิ้ม และเสียงหัวเราะดังขึ้นเบาๆ
เป็นระยะจากบุคคลทั้งสองที่นั่งบรรเลงเพลงอยู่ข้างกัน

 .. รอยยิ้มแสนหวาน นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้เห็นมัน ..       

 

 

 

“พี่เจย์คะ” 
เสียงเรียกจากรุ่นน้องผู้หญิงรั้งตัวเขาเอาไว้ ไม่ให้เดินต่อ ด้วยมารยาทจึงต้องหันกลับมา

“วันนี้วันเกิดพี่  ..ฉันทำของขวัญมาให้น่ะค่ะ”
“มันอาจจะไม่สวยเท่าไร  แต่ฉันก็ตั้งใจทำมากเลยนะคะ”
“ช่วยรับไว้ด้วยเถอะค่ะ”
มือเล็กของเด็กหญิงรุ่นน้องตรงหน้ากำลังถือกล่องของขวัญที่ทำด้วยตัวเองมาให้เขา
เจย์ก้มลงมองก่อนจะเอ่ยปากอย่างที่วันนี้ได้พูดไปหลายรอบจนรู้สึกเหนื่อย 

“ขอโทษนะครับ  แต่พี่มีของขวัญชิ้นที่ถูกใจที่สุดอยู่แล้ว”
“ขอโทษด้วยนะ  พี่ขอตัวละ”
ส่งยิ้มให้ตามมารยาทก่อนจะหันหลังเดินออกมา 

 

 

  
ดวงตะวันใกล้จะลับขอบฟ้าในอีกไม่กี่นาที แต่ชายหนุ่มกลับไม่ได้ยี่ระต่อมัน
ขายาวยังคงก้าวไปด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ ดวงใจของเขาล่องลอยไปถึงสถานที่นั้น
ก่อนที่ร่างกายของเขาจะไปถึงเสียอีกทำไมการเดินทางด้วยเท้ามันไม่ได้รวดเร็วดั่งใจเลยนะ 

เสียงบานประตูถูกดันให้เปิดออกเป็นครั้งแรกของวัน
ใบหน้าหวานหันมองตามเสียงที่เกิด เมื่อเห็นว่าเป็นใคร รอยยิ้มก็ถูกส่งให้ทันที

 “เหงาไหมอยู่คนเดียว”
“ตอนนี้ตะวันก็ลับไปแล้ว ออกไปเดินเล่นกันไหม”
ไม่มีคำพูดอะไรนอกจากรอยยิ้มที่ส่งให้ พร้อมกับมือที่คล้องแขนของชายหนุ่ม  

 

 

 

เท้าทั้งสองคู่ก้าวเดินไปพร้อมกันๆ  เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะดังเป็นระยะจากคนทั้งสอง
แขนแกร่งโอบกอดอีกคนเข้ามาแนบกาย เนื่องด้วยเวลาที่ผ่านไป อากาศก็เริ่มเย็นขึ้นเรื่อยๆ

“เจย์ทานข้าวมาแล้วหรือไง”
เสียงของอีกคนเอ่ยถามอย่างห่วงใย
ก็ปกติทุกครั้งจะไปนั่งคุยที่ร้านอาหารมากกว่าพาออกมาเดินเล่นที่สวนสาธารณะแบบนี้ 

“วันนี้วันอะไร โรสจำไม่ได้รึไง”
“ใครกันที่บอกว่าจำไม่ได้”
พูดจบก็เดินเร็วๆ ไปที่พุ่มไม้ เด็ดดอกไม้ติดมือมาหนึ่งดอก
ก่อนจะเดินกลับมาหาคนที่ยืนทำหน้าไม่พอใจอยู่ 

“อะ.. ถือว่าเป็นของขวัญวันเกิดได้ไหม”
“อะไรกัน  วันนี้ผมปฏิเสธของขวัญไปตั้งเยอะ กะว่าจะมาเจอที่ดีกว่า”
ใบหน้าหวานส่งยิ้มให้เจย์ ก่อนจะหักเอากิ่งของดอกไม้นั้นออกให้มันสั้นลง
แล้วเสียบมันลงไปที่กระเป๋าเสื้อของชายหนุ่มตรงหน้า
มือบางจัดคอเสื้อและปัดฝุ่นที่ติดอยู่ตามเสื้อออก นัยตาสีน้ำตาลทองฉายแววอ่อนโยน

“โรสไม่มีของอะไรจะให้เจย์หรอกนะ มีแต่คำขอร้อง และอ้อนวอน”
“ดอกกุหลาบที่เจย์ดูแลมันอยู่  ..ช่วยดูแลมันต่อไปด้วยนะ”
เสียงหวานเอ่ยเบาๆ ราวกับรู้สึกผิด 

“รู้ได้ไงว่าเจย์ปลูกดอกกุหลาบ”
อีกครั้งที่รอยยิ้มของคนตรงหน้าทำให้เขาไม่อยากจะถามอะไรต่อไปอีก
แขนของชายหนุ่มโอบเอวของโรสเอาไว้หลวมๆ ก่อนจะรั้งเข้าหาตัว
สายตาคมก้มลงมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อราวกลับสีของกลีบกุหลาบ 

 

.. กุหลาบงั้นหรือ ..

 

 

 

________________________________* 2BCON

 

คึ~  ฝีมือแย่ลงเรื่อยๆ